بغض گلو ميخواهد، واژه ها راه گلـورا بسـته

واج ِ شعری که سر قبر خودش بنشسته

صبح ِ تنـها، قـدمم بی قـدم تو خســته

مُــرده جانـيســت، دلــش بگســــسته

زان دمی که نفسم،بانفست، بالب تو پيوسته

که از سقف فلک، پيش خاک قدمت بنشسته

باز می گشایم پنجره ابی را

به وسعت چشمانت

و مرور می کنم خاطراتم را

تا دور دست صبح ارزو

در پشت پنجره ی ابی

عشقی  بود و  عهدی

وحال در پس پنجره

عهدی که فرو نشسته است.

من و توایم که در اشتیاق می سوزیم

من و توایم که در انتظار فرداییم

اگر سپیده فردا دهد دگر آن روز

من و تو نیست میان من و تو این:

ماییم