دلم تنگ است .

 
بیا ای روشن .... 

ای روشنتر از لبخند 

شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی ها 

دلم تنگ است .
 

بیا بنگر چه غمگین و غریبانه

در این ایوان سرپوشیده و این تالاب مالامال

دلی خوش کرده ام با این پرستوها و ماهی ها 

و این نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی. 

قطره ،دلش دریا می خواست

خیلی وقت بود که به خدا خواسته اش را گفته بود

هر بار خدا میگفت:از قطره تا دریا راهی ست طولانی ،راهی از رنج

و عشق

و صبوری. هر قطره را لیاقت دریا نیست!

قطره عبور کرد و گذشت

قطره پشت سر گذاشت

قطره ایستاد و منجمد شد

قطره روان شد و راه افتاد

قطره از دست داد و به آسمان رفت

و قطره هر بار چیزی از رنج و عشق و صبوری آموخت! تا روزی که

خدا به او گفت: امروز روز توست ،روز دریا شدن.

خدا قطره را به دریا رساند و قطره طعم دریا را چشید

طعم دریا شدن را !

اما، روزی دیگر قطره به خدا گفت:از دریا بزرگ تر هم هست؟

خدا گفت :هست.

قطره گفت پس من آن را می خواهم، بزرگ ترین را ،بی نهایت را

پس خدا قطره را برداشت و در قلب آدم گذاشت و گفت: اینجا بی نهایت است

و آدم عاشق بود ،دنبال کلمه ای می گشت که عشق را درون آن بریزد

اما هیچ کلمه ای توان سنگینی عشق را نداشت

آدم همه ی عشقش را درون یک قطره ریخت

قطره از قلب عاشق عبور کرد و

وقتی که قطره از چشم عاشق چکید

خداگفت:حالا تو بی نهایتی،زیرا که عکس من در اشک عاشقه

عیدتون مبارک عزیزای من!

چهره ام هرگز پريشاني نداشت

كاش مي شد دفتر تقدير عشق

حرفي از يك روز باراني نداشت

كاش مي شد راه سخت عشق را

بي خطر پيمود و قرباني نداشت

هرگاه دفتر محبت را ورق زدي و هرگاه زير پايت خش خش برگها را احساس كردي

 هرگاه در ميان ستارگان آسمان تك ستاره اي خاموش ديدي

براي يكبار در گوشه اي از ذهن خود نه به زبان بلكه از ته قلب خود بگو:

 يادت بخير

آرزوي من ,ديدن روي ماه تو

به ديدارم بيا هر شب در اين تنهايي ،

تنها و تاريک خدا مانند دلم تنگ است...

 بيا اي روشني اي روشنتر از لبخند شبم را روز کن در زير سر پوش سياهيها دلم تنگ است...

تنگ است...

من گمان مي کردم دوستي همچو سروي سبز،

چهار فصلش همه اراستگيست من چه مي دانستم هيبت باد زمستاني هست

 من چه مي دانستم سبزه مي پژمرد از بي ابي ،

يخ مي زند از سردي دي من چه مي دانستم دل هرکس دل نيست...

قلب ها از اهن و سنگ قلب ها بي خبر ازعاطفه اند...

زیر نور ماه

غریبه ای آرام و بی صدا قدم بر می دارد

در ژرفای نگاه مبهمش

می توان اشک را احساس نمود

انگار دریا دلی

قطره قطره

از هم وا می بارد....

اما چگونه بنویسم

 مدادهای سیاه برای نوشتن نام سپیدت نامحرمند

عزیز من

 طرح روشنت را بر تن کدام سیاهی نقش کنم

 تا تو را بنگرم !!

نه ، دلم  راضی نیست

باشد، تو سهم دیدار من نیستی

تنها زمزمه ات می کنم

 من به تکرار واژه ات نیز خشنودم ...    

تو که بیگانه هستی با سپیدی.

تو که دلبستگی ها را ندیدی.

در این بازار داغ نا امیدی.

به که گویم در این جامعه ی خالی از عشق!

همه چون سرو به بالا می نگرند.

و به فغان از غم هستی.

و صدای نفسم را ببرد تا که رسد بر دل یاران.

از اینجا روم.

بتنیدند گلی از گل ریحان.

من به سان گلی از باغ گلی از یاس بدم.

که ندانم چگونه به شکوفایی خود شاد شوم.

اه........

با خود آرام زمزمه مي کردم 

 گفتم دلم پر  از تنهاييست

و آرام رفت  ..اري او رفت اما تمام دلتنگيهايم را نيز با خود برد

 
وتنها يادگارش همان لبخندي بود که سالها در انتظارش بودم 

امشب باز قطرات اشك بيقرارانه تو را فرياد مي زنند . بغضي راه گلويم را بسته ....

نميدانم شايد همين عشق است كه مي خواهد فرياد برآورد! اما ديگر تاب و تواني برايش باقي نمانده .

 هنوز هم قلبم با هر طپش تو را جست و جو مي كند اما اينجا فقط غمي است كه از زيبايي يك عشق به يادگار مانده است براي من فقط سكوتي ست كه فرياد مي زند :

به هيچكس نبايد دل بست...

همه و همه مي روند و اين فقط خاطراتي است كه از آنها به يادگار مي ماند ...!

عشق پيوسته است اما انسانها از هم گسسته

اگر مي دانستي.....

چه قدر دوستت دارم.....

 هيچ گاه براي آمدنت.........

 باران را بهانه نمي کردي........

رنگين کمان من

اشک ندارد چشـمم، شيشه اشک دلم بشکسته

واژه ها بر لب خاموشی من شعر شدند

شب ِ رويا، شب با ياد تو خوابيدن ها

تن من بی نفس بوی خوش هر نفست

لب من بوی خدا ميدهد ای عشق سپيده گاهی

آن شهابی که گذشت، آخرين واج دلـم بود